آزمون تقطیر در خلأ یکی از روشهای مهم در بررسی مشخصات فیزیکی و محدوده جوش فرآوردههای نفتی است. در این روش، نمونه تحت فشار کمتر از فشار اتمسفر تقطیر میشود تا اجزای مختلف آن در دماهای پایینتری تبخیر و جداسازی شوند. استفاده از فشار کاهشیافته بهویژه برای فرآوردههای سنگین و موادی که در دمای بالا مستعد تجزیه حرارتی هستند، اهمیت دارد.
اهمیت آزمون
نتایج تقطیر در خلأ اطلاعات ارزشمندی درباره توزیع اجزای فرار و محدوده جوش فرآوردههای نفتی در اختیار آزمایشگاه آزمون گستر بندر و مصرفکننده قرار میدهد. این اطلاعات در ارزیابی کیفیت مواد اولیه پالایشگاهی، بررسی عملکرد فرآیندهای جداسازی، طراحی و بهینهسازی واحدهای تقطیر و انتخاب شرایط مناسب فرآوری کاربرد دارد.
نتایج این آزمون با تعیین مشخصات تقطیری و محدوده جوش نمونه، امکان بررسی ویژگیهای فرآوردههای نفتی و ارزیابی انطباق آنها با الزامات فنی موردنظر را فراهم میکند.
اصول آزمون:
در آزمون تقطیر در خلأ، مقدار مشخصی از نمونه در بالن مخصوص قرار گرفته و تحت فشار و شرایط حرارتی کنترلشده گرم میشود. بخارات حاصل پس از عبور از سیستم تقطیر، در بخش چگالش به مایع تبدیل شده و در ظرف جمعآوری میشوند. در طول آزمون، دمای بخار، فشار سیستم و حجم مایع جمعآوری شده ثبت میشود. سپس با استفاده از دادههای به دست آمده، دمای معادل اتمسفری (AET) محاسبه شده و منحنی تقطیر نمونه ترسیم میشود.
استاندارد مرجع: ASTM D1160 و استاندارد ملی ایران به شماره 8908.



